Dysleksja

Ja ciekawe informacje na temat dysleksji widziałem na stronie http://xxx, gdzie opisują wszystkie symptomy oraz tak zwany czynnik ryzyka, widzieliście?
(więcej...)

Jestes dzielną kobietą i gratuluję, że Twoje wysiłki przyniosły taki rezultat. Z twojego opisu wynika, że nie były to poważne problemy. Sa przypadki ciężkie, które niezaleznie od terapi, nie poprawią w znaczący sposób stanu dziecka. Prawdziwy dyslektyk może znać na pamięć wszelkie zasady i regułki, ale ich nie stosuje i to jest problem. Po za tym dyslekcja to nie tylko ortografia. Proponuję Ci poczytaj na ten temat więcej.
(więcej...)

a jaki Ty sama masz do dysortografii i dysleksji.. To juz jest inny problem i prywatny tej pani. Pytanie bylo o to czy nauczyciel ma racje ignorujac problem dysortografii/dysleksji dziecka. Jesli chlopak ma ten problem, czy nawet podejrzenie, ze ma, to nauczyciel nie powinien sie w ten sposob odcinac. Jest to zachowanie z jego strony aroganckie i krzywdzi chlopca. Powinien sie troche wysilic na inne podejscie w ocenie tego ucznia lub dac mu luzu. I to bylby jego wklad w terapie lecznicza. Jesli nawet chlopak i matka duuuuzo cwicza i pracuja nad problemem to ten nauczyciel dziala wrecz destruktywnie jesli jego dzialania wywoluja stres, negatywna samoocene i zabijaja motywacje u chlopca.
(więcej...)

Dysleksja jest tematem bardzo łatwym i bardzo trudnym. Łatwym, bo: - tak dużo napisano o dysleksji, że nietrudno o materiały pomocnicze Trudnym, bo: - należałoby bardzo zawęzić temat, aby napisać coś ciekawego, a nie tylko kopiować inne prace - ciężko jest przeprowadzić (na poziomie pracy licencjackiej i magisterskiej) jakieś ciekawe badania, czy lekcje - tyle już było w tym temacie zrobione, że to też w zasadzie oznaczałoby kopiowanie pomysłów innych osób - z moich własnych obserwacji wynika że dysleksja w jęz polskim nie zawsze przekłada się na jęz ang. miałam kiedyś uczennicę, która po polsku straszliwe ortografy sadziła, a po angielsku pisała niemal bezbłędnie! - wniosek - możesz badać nie te osoby, co trzeba
(więcej...)

ciekawe czy mozna odroznic lenia od dyslektyka, he he
(więcej...)

a jaki Ty sama masz do dysortografii i dysleksji Twojego syna stosunek?Jak myslisz do czego jest potrzebne samo zaswiadczenie o tego typu problemach? Nie wiem czy mozna gdzies badania ,o ktore pytasz przeprowadzic ale mysle ,ze powinnas skontaktowac sie z Polskim Towarzystwem Psychologiczno Pedagogicznym i tam pytac. Pragne Cie tylko uprzedzic ,ze zaswiadczenie owszem jest potrzebne ale mysle,ze badajacy powiedzial Ci rowniez,ze powinnas z dzieckiem duuuuzo cwiczyc.Mam nadzieje,ze nie otrzymalas tylko papierka ale rowniez rady jak mozesz pomoc swojemu synowi.Klopoty z pisaniem w jezyku ojczystym na pewno maja zwiazek z podobnymi trudnosciami w jezyku obcym ale.....pewne sprawnosci da sie wypracowac poprzez cwiczenia usprawniajace pamiec.
(więcej...)

Uczę szybkiego czytania, pracuję z dziećmi dyslektycznymi i mam świetne efekty. Jednek co jakiś czas matka, po zajęciach, na których dziecko miało duży postęp, dzwoni i mówi, że z dalszej części rezygnuje, bo pani psycholog powiedziała, że to za wcześnie i że tak się z dzieckiem nie pracuje. Najdłuższy czas \"wyciągania\" dziecka z kłopotów to 5 miesięcy (dziecko wcześniej było 3 lata pod opieka poradni, ale nie umiało czytać ze zrozumieniem nawet prostych tekstów, po pracy zgodnie z moimi wskazówkami czyta z pełnym zrozumieniem, szybko). Mama tego dziecka kazdej mamie, któz pyta, opowiada całą historię. Myślicie, że to działa? Może czasem. Mam wrażenie, że niektóre mamy wolą mieć dziecko z dysleksją niż sobie poradzić z problemem.
(więcej...)

Witajcie! Coraz częściej jako lektorzy, metodycy nauczania j. obcych stykamy się z \'problem\' dysleksji wśród kursantów - zarówno dzieci, młodzieży jak i dorosłych. Jeśli macie ciekawe przemyślenia lub doświadczenia jak można skutecznie prowadzić zajęcia uwzględniając specyficzne możliwości osób dyslektycznych to gorąco zachęcam do wypowiedzi.
(więcej...)

Z dysleksji nie można się wyleczyć.
(więcej...)

Myślałam dokładnie jak ty, nawet opowiadałam żarty, że dziś są dzieci bez dysfunkcji i dyslektycy, dawniej były pilne i tumany. Wychowałam dwie córki iteraz przy najmłodszej nas trafiło. Na początku były ćwiczenia dodatkowe w domu, nerwy, jak to mówi się do niej, tłumaczy a ona dalej te same błędy powtarza, no i pismo fatalne i nie potrafi podzielić wyrazu, no po prostu rozpacz. Wreszcie trafiliśmy do specjalisty i okazało się, że Mała jest podręcznikowym przykładem dyslektyka. Wierz mi dyslekcja naprawdę istnieje i bardzo utrudnia dotkniętemu dziecku życie. Musi ono o wiele więcej pracować niż jego rówieśnicy a efekty i tak są mierne. Np. koleżanki mojej córci odrabiają zadanie \"na kolanie\" w piętnaście minut, a Mała siedzi 1,5 godz :-(
(więcej...)